Samenwerking RMCA en medische praktijk de Vliegeraar Almere

OP BEZOEK BIJ . . .

Dokter Kabir Qoderian is een Afghaans-Nederlandse huisarts in Almere. Als vaste donateur bekostigde hij de aanleg van twee waterputten bij de kliniek in Bahadar Khil, als geschenk aan de vrouwen en kinderen. Mahbooba Menapal, voorzitter van Stichting RMCA, gaat bij hem op bezoek.

Door Monica Bouman

Voor de eerste arts/donateur die we in deze rubriek ontmoeten, hoeven we niet ver te gaan. Het gebouw De Vliegeraar is bij veel inwoners van Almere Buiten bekend als de medische praktijk van dokter Qoderian. We worden hartelijk verwelkomd door mevrouw Qoderian, praktijkondersteuner en hoofdassistente van De Vliegeraar. Samen met de dokter gaan we naar zijn spreekkamer.

De Vliegeraar

Kabir Qoderian is sinds 2010 huisarts in Almere. Hij en Mahbooba Menapal kennen elkaar uit hun (tweede) artsenopleiding aan de UvA in Amsterdam. Ze hebben samen gewerkt aan de eerste opzet van de praktijk. Uit liefde voor zijn land van oorsprong, Afghanistan, gaf Qoderian de praktijk de naam De Vliegeraar. De film naar het gelijknamige boek van Khaled Hosseini draaide destijds in de bioscopen en was, net als het boek, enorm populair.

Samenwerken met RMCA

Voor onze lezers stellen wij dokter Qoderian graag voor. Sinds de oprichting van Stichting RMCA is hij betrokken als donateur en als adviseur voor kwaliteit en beleid. Wat is zijn achtergrond en wat betekent het voor hem om donateur van RMCA te zijn?

Zijn eerste antwoord is duidelijk: “Iedere mens hoort een bijdrage te leveren aan de samenleving, dichtbij en ver weg. Veel van mijn inkomsten besteed ik in dienst van anderen.”

Achtergrond

“Qoderian” is zijn familienaam, en die zegt veel over hem. “Qoderian betekent kunde, of kunnende,” legt hij uit. “Kunnen is niet alleen voor jezelf, maar ook voor anderen – bekenden of onbekenden.”

Tot zijn 17e woonde hij in Afghanistan. “Droogte is daar een groot probleem, dat steeds terugkeert. De rivieren waren droog,” herinnert hij zich. Hij zag hoe vrouwen en kinderen de halve dag bezig waren met water halen en sjouwen. Dat zette hem aan het denken: “Ze hebben een zwaar leven; dorst hebben is ernstig. Wat kan ik doen om hun leven lichter te maken?”

Hij besloot dokter te worden. Daarvoor volgde hij eerst een artsenopleiding in Oekraïne en later in Nederland, waar hij zich specialiseerde tot huisarts. Tussendoor werkte hij als arts voor vluchtelingen.

Huisarts in Almere

Inmiddels is Qoderian 15 jaar huisarts in Almere, met een solopraktijk voor circa 4.000 patiënten – een van de grootste solopraktijken in Nederland. Sinds de uitbraak van de oorlog in Oekraïne is hij bovendien de vaste huisarts voor bewoners van het opvangcentrum in Almere Buiten. Daarnaast helpt hij vrijwillig onverzekerde vluchtelingen en patiënten.

Zijn activiteiten reiken verder dan zijn eigen praktijk. Hij is manager van zijn medisch centrum en opleider van coassistenten en huisartsen (AIOS) van AMC-VUMC. Daarnaast is hij voorzitter van een intervisiegroep voor huisartsen in Amsterdam en omgeving, en fungeert hij als EKC (Erkend Kwaliteitsconsulent) bij intercollegiale bijeenkomsten. Op de Huisartsenpost Almere vervult hij in weekenden en avonden de belangrijke rol van regie-arts voor huisartsen en triagisten.

Zonder water gaat het niet

Op de vraag wat het doneren van een waterput met hemzelf doet, antwoordt hij: “Het aanleggen van waterputten geeft mij meer intentie en motivatie om bij te dragen en me verbonden te voelen met een gemeenschap die ver van mij is, en die ik niet direct als arts kan helpen. Toegang tot schoon water is een van de belangrijkste basisbehoeften. Het geeft mij mentale en fysieke kracht als ik anderen kan helpen die in nood zijn.”

Mahbooba herkent dit: “Door te geven aan een ander die jou nodig heeft, krijg je kracht terug.”

Qoderian is aangesloten bij een artsen- en vluchtelingenorganisatie die waterputten aanlegt in droge gebieden. “In Afrika hebben we één waterput aangelegd en in Afghanistan vijf, waarvan twee voor RMCA! Water is niet alleen tegen dorst, maar ook voor oogsten, planten, hygiëne.”

Ook Mahbooba en ik beseffen dat. Hoe zou de basiskliniek in Bahadar Khil functioneren zonder deze waterputten? We zijn Qoderian dankbaar voor de putten en voor zijn aandacht en solidariteit.

Droom voor Afghanistan

“Voor de mensen daar wens ik dat het leven voor vrouwen en kinderen vrijer wordt,” zegt Qoderian. “Dat vrouwen naar school mogen en er geen verbod is op energie gevende evenementen zoals muziek. Mijn droom voor Afghanistan is dat mensen vrede en veiligheid krijgen – niet alleen fysiek, zoals de Taliban bedoelt, maar vooral vrede in hun hoofd.”